Corinne Ellemeet Veel ouderen hebben het zwaar – of ze thuis wonen of niet, stelt GroenLinks in een initiatiefnota. Aan eindeloos behandelen is niet altijd behoefte. En ja, minder medisch ingrijpen kan ook geld schelen.

Interview van Enzo van Steenbergen met Corinne Ellemeet /Groen Links

NRC 22 april 2018

 

Ze noemt het „de olifant in de kamer” in Haagse debatten over ouderenzorg: praten over hoge kosten van operaties bij oude mensen in het ziekenhuis. GroenLinks-Tweede Kamerlid Corinne Ellemeet wil er niet langer omheen draaien: er moet beter gekeken worden naar het nut van operaties bij mensen op leeftijd. En ja, dat zal bijdragen aan het betaalbaar houden van de zorg.

Ouderen, zo hoorde ze in gesprekken met artsen, willen helemaal niet altijd nóg een operatie, nóg langer in het ziekenhuis liggen. „We moeten ouderen in het ziekenhuis eerder en eerlijker vertellen wat de gevolgen kunnen zijn van een operatie”, zegt Ellemeet. „De beste zorg is soms niet behandelen. Maar als je dat zegt, krijg je al snel het verwijt: GroenLinks wil besparen op ouderen. Het tegendeel is waar: veel ouderen willen helemaal niet de medische molen in als hun kwaliteit van leven daardoor achteruitgaat.”

Ellemeet presenteert deze maandag haar initiatiefnota ‘Lachend Tachtig’, waarin ze de visie van GroenLinks op de ouderenzorg uiteenzet. Ze sprak de afgelopen maanden met tientallen mensen die werken in de ouderenzorg. In het plan komt ze met politiek gevoelige kritiek op het ‘overbehandelen’ van ouderen in het ziekenhuis.

Bij het LUMC in Leiden wordt bij 70-plussers de kwetsbaarheid gemeten. Op grond daarvan kan een arts een ingrijpende behandeling afraden en soms is dat een opluchting voor een patiënt.

Voor haar nota onderzocht ze het leven van thuiswonende ouderen. Die groep is volgens haar onterecht ondergesneeuwd door de grote politieke belangstelling voor verpleeghuizen, waar grote zorgen waren over de leefbaarheid voor mensen. Zo was er maatschappelijke verontwaardiging over ouderen die soms door personeelsgebrek lange tijd niet geholpen werden als de urine langs hun enkels stroomde.

Maar van de drie miljoen 65-plussers woont 94 procent nog thuis, naar schatting zijn ruim 700.000 ouderen zeer kwetsbaar. Ze hebben ziektes, ouderdomskwalen, kunnen zichzelf niet altijd redden.

De GroenLinks-nota geeft geen positief beeld van de situatie van deze ouderen. In 2012 werd besloten verzorgingshuizen te sluiten. Ouderen moeten langer thuis blijven wonen, maar volgens GroenLinks is Nederland daar helemaal niet klaar voor. Ellemeet wijst er bijvoorbeeld op dat spoedeisende hulpposten overvol raken door toestroom van ouderen. Uit een onderzoek uit 2016 blijkt dat inderdaad: op 70 procent van de spoedposten is wekelijks sprake van overbelasting. Ook ziet ze mantelzorgers die overbelast raken – het SCP concludeerde een paar maanden geleden dat 10 procent van hen te zwaar belast is.

Dreigt mensonwaardig leven ook voor thuiswonende ouderen?

„Je ziet het nu al bij de relatief kleine groep kwetsbare ouderen. Op de spoedeisende hulpposten, bij wijkverpleegkundigen die zien dat ouderen het soms niet meer aan kunnen thuis, aan overbelaste mantelzorgers. Dat zijn veel signalen dat kwetsbare ouderen hun hoofd bijna niet boven water kunnen houden. Als je dan bedenkt dat we een enorme vergrijzingsgolf krijgen, dan weet je dat we nu maatregelen moeten nemen.”

Het zijn directe gevolgen van de sluiting van verzorgingshuizen. Jullie stemden daar ook voor.

„Ik geloof erin dat ouderen langer thuis willen wonen en de regie over hun leven willen behouden. Ik wil binnen de huidige regels kijken of we kunnen zorgen voor betere woningen, betere samenwerking in de ouderenzorg. Ik wil ouderenpoliklinieken in de wijk en acute zorg voor ouderen dicht bij huis.”

U stelt dat ouderen, als ze eenmaal in het ziekenhuis komen, te snel worden behandeld. Waarom?

„Of je nu oud bent of niet, de praktijk is nu: behandelen. Artsen baseren zich op medische richtlijnen, ook bij ouderen, maar die richtlijn gaat vaak uit van jongere en relatief gezonde mensen. Ouderen komen vaak niet meer terug op het niveau van vóór de operatie. Daar moeten we eerlijk over zijn. Ik zou graag willen dat iedere oudere die in het ziekenhuis komt meteen wordt gescreend op kwetsbaarheid. In een gesprek met een gespecialiseerde ouderenarts kunnen ouderen dan bepalen wat ze nog willen.”

Ouderen hebben toch ook het recht om beter te worden?

„Natuurlijk! En de keuze blijft altijd aan de oudere zelf. Als iemand geopereerd wil worden, dan moet dat kunnen. Maar laat ik een voorbeeld geven. Het kan zijn dat een oudere hartklachten heeft en een openhartoperatie een optie zou zijn. Dat is heel ingrijpend. Veel ouderen herstellen langzaam, ze zijn dan ook kwetsbaar voor bijvoorbeeld een longontsteking. Als zo iemand lang op bed ligt, verliest diegene veel spierkracht. De oudere gaat zwakker het ziekenhuis uit.”

Wel een risico om expliciet de koppeling te maken tussen minder behandelen en kosten besparen.

„Van dat taboe moeten we maar eens af. We kunnen gewoon benoemen dat we kosten besparen als we minder behandelen. Ouderen willen zelf ook weten wat de gevolgen kunnen zijn van een operatie. Dat zou ik, als kind, ook willen weten als mijn ouders in het ziekenhuis kwamen. Ik zou niet willen dat mijn moeder eindeloos wordt geopereerd, er zwakker uitkomt, nooit meer herstelt. Als je zo denkt, dan is deze discussie helemaal niet eng.”